Jest to wirus przejmujący kontrolę nad systemem nerwowym zarażonego i „manipuluje” procesami neurologicznymi aby móc się szybciej rozprzestrzeniać. Zarażeni mają halucynacje, są agresywni a w zaawansowanych stadiach choroby zaczynają bać się wody. Tak opisuje wściekliznę Melvin Sanicas, lekarz zajmujący się zdrowiem publicznym i wakcynolog. 

Wirus wścieklizny powoduje powstanie chęci gryzienia różnych rzeczy. Po objawieniu sie symptomów w przeważającej części skutkuje śmiercią.

Busy do Holandii, Belgii oraz Holandii

Mimo, że dysponujemy szeroko rozwinięta medycyną, w czasach obecnych ludzie równiez umieraja na wściekliznę. Badania z 2015 roku wykazały, że wirus zabija 59 tysięcy osób każdego roku! Najgorsze w tym jest to, że ta liczba może byc znacznie większa ponieważ badania nie obejmuja niezgłoszonych i nieleczonych przypadków. Prawdziwe zniwo wirus zbiera w Azji i Afryce. około jednej trzeciej zachorowań zdarza się w Indiach.

NOSICIELE

Nosicielem choroby mogą być wszystkie ssaki. Najczęściej są to psy. Te z kolei po ugryzieniu człowieka przenosza na niego chorobę. Do infekcji może dojśc także od polizania w miejscu gdzie skóra jest uszkodzona.

Okres rozwoju wirusa, inkubacji jest długi. Może wynieśc od 3 do 8 tygodni. Szczepionka na wściekliznę opracowana przez Louisa Pasteura w 1885 roku jest uniwersalna, taka sama dla ludzi i zwierząt. Różnica jaka występuje dotyczy dawek i częstotliwości podawania. Ważny jest też czas podania leku.

WŚCIEKLIZNA NADAL OBECNA

Szczepienia na wścieklizne zaleca sie osobom, które pracują bądź przebywają w miejscach, w których wirus jest wciąż bardzo aktywny. Szczepieni powinni być wszyscy zamieszkujący tereny tzw. endemiczne, jednak jak zapewne sie mozna domyslić – nie wszyscy są szczepieni.

Przykład wyeliminowania czarnej ospy rodzi pytanie o wszechobecną wściekliznę. Dlaczego wciąż jest tak wszechobecna?

Głównym powodem jest to, że wirus jest przenoszony przez zwierzęta,a  nie ludzi. Redukuje sie ryzyko wystąpienia choroby poprzez szczepienie zwierząt domowych oraz redukcję populacji zwierząt bezdomnych i w pewnej części dzikich.

W krajach rozwinietych nie stanowi to aż tak dużego problemu. Gorzej jest w przypadku najbiedniejszych rejonów świata. Psy nie sa tam szczepione i bardzo szybko sie rozmnażają. Rok po przeprowadzeniu akcji szczepiennej na ulicach pojawiła się nowa populacja psów, której program juz nie obejmował.

Melvin Sanicas ostrzega, że jeżeli kraje wysoko rozwinięte nie zaczna przeznaczać na walkę z wścieklizną przynajmniej tak duzo środków jak w przypadku AIDS, malarii czy gruźlicy, to problem zarażen nadal będzie obecny.
źródło: wRealu24.pl

(Visited 140 times, 3 visits today)